استفاده از موسيقي به عنوان ابزار شكنجه روحي رواني ؟
رونامه بريتانيايي گاردين ، در مقاله اي ، به بررسي پيشينه و مواد استفاد از موسيقي توسط دستگاههاي امنيتي آمريكا براي اعمال فشار روحي رواني بر دشمن يا شكنجه زندانيان پرداخته اند.
گاردين در اين گزارش با اشاره اي به اولين نمونه از اين نوع آزارها مي نويسد : حدود 20 سال پيش ، نيروهاي نظامي آمريكا پس از تصرف كشور پاناما و محاصره كاخ رياست جمهوري آن كشور ، بلندگوهايي غول پيكر نصب كردند و طي چند روز با پخش ترانه و آهنگهايي از الويس و گروه « گانز آن روزس» با صداي بسيار بلند ، مانوئل نوريه گا ، ريس جمهور پاناما را وادار به تسليم كردند. به نوشته گاردين آن زمان ماموران امنيتي آمريكا دربازداشگاه گوانتانامو و برخي نقاط ديگر ، پخش موسيقي با صداي بسيار بلند و غير قابل تحمل را به عنوان روشي زيركانه براي آزار و شكنجه زندانيان به كار گرفتند.به تازگي اعتراض هنرمندان و خوانندگان به اعمال چنين روشي بالا گرفته و جدي تر از گذشته شده است.گروهي از خوانندگان و گروهاي موسيقي كه از آثارشان ، بر خلاف ميل آنان در چنين مواردي استفاده شده است ، به طور جمعي از دولت آمريكا خواسته اند « استفاده از آثارهنري به مثابه جنگ افزار » را متوقف كند. اين هنر مندان كه از جمله آنها مي توان به گروبروس اسپرينگستين (خواننده) وه MASSIVE ATTAK ، اعلام كرده اند در كنسرتها و جشنواره ها موسيقي ، ازموازين حقوق بشر دفاع خواهند كرد و با اجراي يك يا چند دقيقه سكوت ، نسبت به چنين اقدامي اعتراض خواهند كرد.به نوشته روزنامه گاردين ، قطعاتي كه تاكنون نيروهاي نظامي و ماموران امنيتي آمريكا بيش از همه به كار گرفته اند ، كارهايي بوده است از گروه ( اي سي/دي سي، امينم ، متاليكا، و همچنين ترانه آغازين يك برنامه عروسكي مشهور ، با نام سسامي استريت.